İlçemizde siyaset bir o yana bir buyana savrulurken Bozdoğan’ı her yönü ile aşındırıyor. Güçsüzleştiriyor.

Medyadan öğrendik ki taşınmazlar satılıyormuş, geçmişte satılmadı mı? Hem de hiç uğruna satıldı, mallar mülkler. Gazeteci olarak o dönemde haberler yaptım. Eleştirdim.  Bu davranışımdan dolayı dışlandım. Aforoz edildim. Kimsenin gıkı çıkmadı.

Bozdoğan’da neler, ne şekilde tabiri caizse, sözün gelişi; legal- illegal yöntemlerle neler satılmadı ki, Bozdoğan’da. O dönemde siyasetçi zevatı neler oluyor diye tepki göstermedi. Yani şimdi aklımıza geldi. Ya da taşınmazlar şimdi mi kıymete bindi.

Bozdoğan’ı koruyacağız. Yanlış yapanı uyaracağız ama bu şekilde değil. İşin özüne inmeliyiz. Taşınmazların satımı neden gündeme geliyor. Keyfi mi, zaruri mi. Araştırmalı çözümü için kafa yormalıyız.

Yerel seçimler öncesi vaatler, sonrasında bu vaatleri yerine getirme süreci yönetici için bir kâbus. Bugün seçim sonrası belediyemizde işe başlayan işçi sayısı nedir? Belediyenin gücü bu yükü taşıyor mu? 

Belediye kasasına giren parayı bilmiyoruz. Belediyenin  parasal gücü hizmet giderlerini karşılıyor mu, bilmiyoruz. Borcumuz ne kadar, bilmiyoruz.

Bu kadar bilinmeyen var ise biz de yerel yönetimin neyi doğru neyi yanlış yaptığını bilemeyiz.

Bilinen ise belediyenin borçlu olması, dün borçlu idi şimdi de borçlu.

Bozdoğan’ı çok seviyor, iyi yönetilmesini arzu ediyorsak. Eleştirilerimizi bir hiç uğruna medya önünde değil, önce kendi aramızda yapmalıyız. Bozdoğan belediyesi bu handikaptan nasıl kurtulur araştırmalıyız. Bozdoğanlıları dinlemeliyiz. Bilmem şu kadar araç sayılı konvoyu ile caka yapan kişiyi yerelde yönetici seçmemeliyiz.

Cepteki  paraya değil, akla, bilgiye rağbet etmeliyiz.

Bunu beceremiyorsak ağlamanın anlamı yok.

Siyasetçiler bazı zamanlar var olduklarını kanıtlama yollarını seçerler. İş başındaki yöneticinin icraatlarına karşı çıkar, eleştirirler. Ey seçmen biz de varız diye.

Bozdoğan belediyesi başkanı olsam bende satarım, işçimin alın teri parasını vermek için.